Conversing!

Θα πω ένα ντροπαλό γεια κ απλά θα παραθέσω το παρακάτω…

Υ.Γ. πωπω νομίζω ξέχασα την αυλή αυτού του blog …

arrivederci

It has been a long time…

Πάνε μέρες…μήνες ίσως…ναι ναι 2 μήνες κ παραπάνω…κ ίσως πάει κ περισσότερο…απλά πέρασα να πω ένα γειά.

Εκπτώσεις by Έκτορας Θαλασσινός

Πρόσφατα παρακολούθησα στον τηλεοπτικό ΣΚΑΙ και την εκπομπή του «Μεγάλοι Έλληνες» το αφιέρωμα στον Ιωαννη Καποδίστρια. Ομολογώ πως ήταν ίσως η πρώτη φορά που μπόρεσα, έστω και από μια τηλεοπτική εκπομπή, να εμβαθύνω τις γνώσεις μου για τον πραγματικά μεγάλο αυτό Έλληνα. Προσωπικότητα λαμπρή, κορυφαίος πολιτικός, πατριώτης, μα και πολύ μεγάλος άνθρωπος. Φυσικά είμαι ο τελευταίος που θα επιχειρήσω να αποδώσω όλο το μεγαλείο του ανδρός, όχι από άρνηση, αλλά από σεβασμό στο μέγεθος του.

Αυτό ακριβώς το ηθικό μέγεθος σκεφτόμουν καθώς παρακολουθούσα την εκπομπή και οι συγκρίσεις ήταν αναπόφευκτες με όσα λίγες ώρες νωρίτερα είχα ακούσει και δει στα Δελτία Ειδήσεων των 8. Πολιτικοί αρχηγοί που δεν μπορούν να συμφωνήσουν στα αυτονόητα, που μπροστά στην επιβίωση της χώρας προτιμούν να προτάσσουν το δικό τους ιδιοτελές μικροπολιτικό συμφέρον, που σέρνονται ικέτες και οσφυοκάμπτες των ευρωπαίων εταίρων για το καθετί. Και το χειρότερο είναι πως αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι, την ίδια ώρα, επιδεικνύουν μια αλαζονική διάθεση απέναντι στο απλό πολίτη, τον εξευτελίζουν καθημερινά αφήνοντας τον να περιμένει σε ατελείωτες ουρές στις τράπεζες για λίγα ψίχουλα ή στα δημόσια ιατρεία και νοσοκομεία για να γίνει τελικά το όχημα πλουτισμού επίορκων ιατρών.

Οι συγκρίσεις λοιπόν αναπόφευκτες και τα ερωτήματα έρχονται από μόνα τους θα έλεγα: Αλήθεια πως θα έμοιαζε η χώρα αύριο αν αναλάμβανε ένας πατριώτης πολιτικός όπως ο Καποδίστριας; Ποιος θα μπορούσε να παίξει το ρόλο του σήμερα; Το βασικότερό: θα μπορούσε ένας πολιτικός σαν τον Καποδίστρια να αναδειχθεί από το υπάρχον πολιτικό σκηνικό και να αναλάβει τα ηνία της χώρας; Για τα δύο πρώτα ερωτήματα δεν είμαι σίγουρος. Για το τρίτο είμαι: κατηγορηματικά όχι. Όχι δεν θα μπορούσε να αναδειχθεί ένας πολιτικός με τα ποιοτικά του χαρακτηριστικά και να αναλάβει τα ηνία της χώρας. Η αξιοκρατία στην πολιτική ζωή της χώρα μας υπήρχε -πλην ελάχιστων φωτεινών εξαιρέσεων, βλέπε πχ Βενιζέλος- μόνο στα κείμενα των μεγάλων φιλοσόφων της αρχαιότητας και μόνο εκεί. ‘Άρα τι καθόμαστε και συζητάμε;

Έτσι θα συνεχίσουμε να είμαστε: μια χώρα που οι νέοι ξεκινούν την ζωή με μεγάλα όνειρα, ώσπου να βγουν στο καθημερινό στίβο. Από τότε και μετά αρχίζουν τις εκπτώσεις στα όνειρα τους, χρόνο με το χρόνο, μέρα με την μέρα εκπτώσεις, ώσπου τελικά ο βασικός στόχος να είναι να πληρώσουν το ενοικίο στην ώρα του και να μην καθυστερήσουν την δόση της πιστωτικής.

Έκτορας Θαλασσινός

Είναι τιμή μου να φιλοξενώ έναν καλό φίλο στο φτωχικό μου blog.

Έκτορα συνέχισε…περιμένουμε!

Φιλιά,

Sevial

Ποιώ

- Πήρα ένα καινούριο βιβλίο, είπε μόλις ήρθε και χάθηκε στις σελίδες του.

Σε κάθε λογοτεχνικό βιβλίο κρύβεται ένας ανεξερεύνητος και κοιμισμένος κόσμος. Τη στιγμή που το βιβλίο φτάνει στα χέρια του αναγνώστη του αυτός ο κόσμος ζωντανεύει και εξελίσσεται στο γύρισμα κάθε σελίδας σαν με μαγικό τρόπο να κλέβει μια δόση πνοής απ’ το άγγιγμα του ζωντανού οργανισμού. Ίσως και γι’ αυτό τον λόγο ο κόσμος του βιβλίου να παίρνει διαφορετική μορφή και όψη στα μάτια του κάθε διαφορετικού αναγνώστη. Ανάλογα με τις γνώσεις, τις εμπειρίες, τις απόψεις και τις επιθυμίες του κάθε ανθρώπου δημιουργούνται οι ανάλογες εικόνες.

Πώς όμως μ’ αυτόν τον τρόπο ο συγγραφέας θα καταφέρει να διηγηθεί την ιστορία του όπως αυτός θέλει; Μα θα τα καταφέρει έτσι κι αλλιώς γιατί είναι αυτός που έδωσε το πρώτο φύσημα που χαρίζει την πρώτη αναπνοή, τη ζωή στο δημιούργημά του. Το δημιούργημα που το αγαπάει ο δημιουργός του ανεξάρτητα από την τελική του μορφή. Η αγάπη αυτή επιβεβαιώνεται απ’ τη δυσκολία που αντιμετωπίζει ο δημιουργός όταν καλείται να αποχωριστεί το «ποίημα» του.

Το ίδιο συμβαίνει και στην ζωγραφική. Τα χέρια του καλλιτέχνη δεν υπακούν πάντα με αποτέλεσμα το σχέδιο που σχηματίζει στο χαρτί να μην έχει τη μορφή που είχε σχηματίσει στο μυαλό του. Επειδή όμως ο ζωγράφος έχει τη δυνατότητα να συγκεντρώνει την ψυχή του στα χέρια του, το αποτέλεσμα το αγαπάει γιατί τον καθοδηγούσαν κρυφά τα συναισθήματά του και όχι η λογική του. Νιώθει ότι ένα μέρος της ψυχής του περνάει στο χαρτί και κρατά για πάντα ζωντανές τις μολυβιές του.

Έτσι κάθε συγγραφέας παγιδεύει ένα μέρος του εαυτού του στο έργο του και καλεί τους αναγνώστες του να εντοπίσουν ένα μέρος του δικού τους εαυτού στην ιστορία του.

Μ.Μ.

Υ.Γ. Καλό μήνα!

Άρτι αφιχθείς!

Από τις αρχές του Δημοτικού, από τότε που μπορώ να πω ότι έχω ισχυρές αναμνήσεις, θυμάμαι το περιβόητο καρναβάλι.Αυτό που στο Ζάντε κρατάει μιάμιση βδομάδα και παραπάνω.

Την εβδομάδα της Τσικνοπέμπτης η κυρία Ασπασία στο νηπιαγωγείο μας είχε ντύσει Ινδιάνους. Ακόμα θυμάμαι τα χειροποίητα πολύχρωμα φτερά από γκοφρέ χαρτί να κρέμονται στην ντουλάπα για καμιά πενταετία τουλάχιστον. Πριν από αυτό,φωτογραφίες του ‘94 μου μαρτυρούν πως κάποτε υπήρξα και κοκκινοσκουφίτσα! Αν  δεν γνωριζα ότι η μητέρα μου θεωρεί το Photoshop μαγαζί με φωτογραφικές μηχανές θα δυσκολευόμουν να πειστώ ότι οι συγκεκριμένες φωτογραφίες δεν είχαν υποστεί επεξεργασία.Μα εγώ κοκκινοσκουφίτσα;; Μετά από αυτό το παιδικό τραύμα θυμάμαι μια στολή κλόουν.Αυτό μάλιστα!Θυμάμαι την φόραγα μέχρι την Καθαρά Δευτέρα και ίσως και στον ύπνο μου.Η Παναγία των Παρισίων πότε βγήκε;  Τότε είχα ντυθεί Εσμεράλδα. Ήταν κ αυτό μια εμπειρία.Και μετά αστυνομικός…όχι δεν μου το έχω συγχωρήσει ακόμα.

Μετά θυμάμαι τις αυτοσχέδιες στολές.Αυτές ήταν οι καλύτερες! Επιστράτευση : Η μαγκούρα του παππού κάθε χρόνο σε πρωταγωνιστικό ρόλο.(Ας είναι καλά η γιαγιά που μας την έφερνε κρυφά).Τσακωνόμαστε ποιος θα την πρωτοπάρει κ καταλήγαμε σε βάρδιες!Καπέλα,περούκες,γαμπριάτικα κουστούμια,καλσόν! Νυχτικιές σε όλα τα χρώματα…του περασμένου αιώνα εννοείται!Πούπουλα,βεντάλιες,παππούτσια 10 νούμερα μεγαλύτερα από το κανονικό μας. Κάποτε, μέχρι και σεμεδάκια στο κεφάλι με θυμάμαι να φοράω.

Φέτος,  οι φοιτητικές υποχρεώσεις μας επέτρεψαν να είμαστε στο νησί μόνο τις τελευταίες μέρες του καρναβαλιού αλλά και τις πιο ωραίες!

Εψές λοιπό εκατεβήκαμε μια σύντομη περατζάδα στη χώρα!Από την πλατεία Ρούγα ακουγότανε το σούσουρο που γινότανε στην πλατεία  Αγίου Μάρκου.Ομιλίες, χοροί και άλλα πολλά και ακόμη δεν έχει έρθει η Κυριακή να κάψουμε τον καρνάβαλο!

Επέρασε η ώρα και έχω να ετοιμαστώ! Τι θα φορέσω; (Το βρακί μου ανάποδα που θα ΄λεγε κ η γιαγιά μου)…Πάω να βάλω κόκκινο σκουφί, άσπρη ποδιά, να πάρω κ το καλαθάκι μου κ να βγω στο δάσος να πετάξω σερπαντίνες!

Και του χρόνου μάσκαρες!…και άυριο και μεθαύριο και κάθε μέρα!

Scrooge Mc Duck by Μάρω Μαρκέλλου