Moving

Να που έφτασε η μέρα,το βράδυ δηλαδή. Τα πράγματα όλα στο αυτοκίνητο.Εισιτήρια έτοιμα.Οι αποχαιρετηστήριες επισκέψεις μάς έφυγαν.Το κέικ της γιαγιάς στο φούρνο περιμένει το ταξίδι του.Μερικά υγρά βλέμματα που θα στεγνώσουν το πρωί.Το βιβλίο για τη διαδρομή στο γραφείο.Και αυτό εδώ το τελευταίο ποστ εντός νησιού.Οι aggeloi δεν κλείνουν.Περιμένουν τη σύνδεση ίντερνετ στο φοιτητικό σπίτι για να…ξαναπετάξουν.Εγώ χαίρομαι!

Καληνύχτα και…καλή αντάμωση

Pick a name…γιατί καιγόμαστε! FREE

Αυτό είναι το νέο μέλος της γατοοικογένειας της γιαγιάς! Η γιαγιά τη φωνάζει Φιορούλα (ζακυνθινή εμμονή) και ΄γώ τη φωνάζω Τέμη (Αρτεμική εμμονή-μεγάλη ιστορία).Αντε να βρεις άκρη τώρα…γι’αυτό περιμένω να ακούσω τις δικές σας εμμονές….εμ επιλογές ήθελα να πω Και τώρα σας αφήνω γιατί πάω για….κούρεμα

Υπερωκεάνιο

“Παναγιά μου εσύ του νοτιά…
Της καρδιάς μου η γη ξενιτιά
Της καρδιάς μου η γη μια βαθιά πληγή που την κλείνει του χρόνου η φωτιά”

Για σένα που δεν είσαι ‘δώ…αλλά είσαι…

3 γενιές σ’ένα αυτοκίνητο

Μια φορά και έναν καιρό ξεκίνησαν η κόρη,η μητέρα,η θεία και η γιαγιά ένα ωραίο βροχερό απόγευμα να πάνε σε ένα “θέλημα”, σύμφωνα με τη γιαγιά.Οι υαλοκαθαριστήρες σε λειτουργία,στο ραδιόφωνο δεύτερο και στην αυτοκινητοατμόσφαιρα οι εξής σκέψεις,ιδέες,απόψεις κτλ κτλ.

Ξεκινάνε με κλασσικές ερωτήσεις.
Γ.(προς κόρες) : Τι μαγειρέψατε σήμερα;
Θ. : Εγώ έφτιαξα μια μακαρονάδα,την ήθελε ο μικρός.
Μ. : Εμείς φακές είχαμε αλλά έφτιαξα και λίγα μπιφτέκια γιατί βλέπεις τα εγγόνια σου κάνουν τζιτζιριμότζολες με τις φακές.
Κ. (προς μητέρα) : Εγώ έφαγα ΚΑΙ φακές πάντως.
Γ. : Εγώ έβρασα λίγα σέσκλα και το βράδυ θα φτιάξω μανέστρα που είναι κ ελαφριά.Αύριο;
Η ερώτηση έμεινε στον αέρα αφού ποτέ δεν υπάρχει απάντηση για τη συγκεκριμένη ερώτηση την κατάλληλη στιγμή.
Κ. : Γιαγιά πιάσε μου ένα χαρτομάντιλο.
Γ. : Τι έπαθες;Κρύωσες;Ορίστε.
Μ. : Μα γυρνάει βρέχοντας με τα κοντομάνικα,πώς να μην κρυώσει;
Κ. (προς γιαγιά) : Οχι η αλλεργία είναι.
Μ. (προς κόρη) : Σκέψου να πας κ εκεί πάνω που έχει κ κρύα.
Θ. (προς ανηψιά) : Πότε φεύγεις;
Κ. : Μεθαύριο μάλλον.
Γ. : Πριν φύγεις να μου το πεις να σου φτιάξω κ ένα γλυκό για το δρόμο.Μην το ξεχάσεις.
Θ. : Ναι γλυκά θα κουβαλάει τώρα το παιδί.Να κοιτάξει να μην φύγει κρυωμένο.
Κ.(προς τον εαυτό της) : Αυτό ήταν..τώρα ακολουθεί οικογενειακό δίκαιο.
Μ. : Εγώ της τα λέω.Τώρα θα μένει μόνη της,θα έχει ευθύνες κ υποχρεώσεις περισσότερες.
Κ.(προς εαυτό της) : Το ‘ξερα!!
Θ.(προς αδελφή) : Μην υπερβάλεις και ‘σύ.Μεγάλο παιδί είναι ξέρει να προσέχει τον εαυτό της.Περίμενες να μείνει στο νησί;
Γ.(προς κόρη) :Η θυγατέρα τσης φεύγει.Δεν θυμάσαι πώς έκανες όταν έφευγε ο γιος σου;
Γ.(προς εγγονή) : Καλά σου λέει.Να προσέχεις εκεί που θα πας καμάρι μου.
Κ. : Θα προσέχω.
Μ.(προς κόρη): Το κόκκινο φούτερ μην ξεχάσεις να πάρεις που είναι ζεστό.Στην απλώστρα το έχω.
Σιωπή για λίγο ώσπου…
Γ. : Τήρα ωραίο γιασεμί.Θηρίο έχει γίνει.Θα έρθω αύριο να κόψω καμία ρίζα να φυτέψω κομμάτι στην αυλή.
Θ. : Αμα πιάσει να μου δώσεις κ με.
Μ. : Αντε φτάσαμε,κατεβείτε.
Κ. : Γιαγιά το γλυκό μην ξεχάσεις.Καληνύχτα.

Little Killer

Ετσι εξηγείται το γιατί βλέπω εφιάλτες το βράδυ…

p.s. Αφιερωμένο στη Yakuza που έχει δολοφονικές τάσεις

Μάθε παιδί μου…έκθεση!

Έκθεση! Και μόνο που ακούς τη λέξη σε πιάνει μια ανατριχίλα. Μάλλον, σου θυμίζει τίτλο ψυχρού θρίλερ. Και σαν να μην έφτανε αυτό, σ’ αυτό το θρίλερ έχεις και έναν απ’ τους δευτερεύοντες ρόλους, του θύματος δηλαδή. Και μην μου πεις πως δεν αισθάνεσαι θύμα όταν γράφεις έκθεση για το σχολείο. Σκέψου μόνο τη μέρα που γράφετε διαγώνισμα στην έκθεση. Από το πρωί ο καθένας κάνει τις δικές του προβλέψεις για το θέμα που θα πέσει. Είναι όπως όταν το θύμα αναρωτιέται με τι όπλο θα το σκοτώσει ο δολοφόνος. Αφού θα πεθάνεις που θα πεθάνεις τι κουράζεις το μυαλό σου με πιθανές προβλέψεις; Βέβαια αυτά είναι ψιλοπράγματα. Η σκηνή του εγκλήματος είναι αυτή που παρουσιάζει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Όταν δηλαδή ο δολοφόνος , ο φιλόλογος στην περίπτωσή μας, φτάνει στον τόπο του εγκλήματος : την τάξη. Μοιράζει τα θέματα και τότε αρχίζουμε να κλαίμε τα πρώτα θύματα. Η συνέχεια είναι γνωστή για όλους μας.

Θα αναρωτηθεί κανείς βέβαια γιατί όλοι, ή τουλάχιστον οι περισσότεροι μαθητές αντιμετωπίζουν το γράψιμο μιας έκθεσης με τέτοιο τρόπο. Οι λόγοι είναι προφανείς για όλους εκτός από εκείνους που δεν καλούνται να γράψουν σχολική έκθεση.

Αρχικά, μας ζητούν τις περισσότερες φορές να γράψουμε αποδεικτικά δοκίμια σε επίσημο ύφος. Ανθρώπινα όντα από 15 έως 17 χρονών καλούνται να γράψουν κείμενα που ακόμα κι ο πρωθυπουργός τα αναθέτει σε ειδικούς για να τα γράψουν. Θέματα όπως παγκοσμιοποίηση, εθνικισμός και λαϊκισμός φανερώνονται μπροστά μας για να τα αναπτύξουμε. Βέβαια απ’ την άλλη πλευρά, μας διατίθεται υλικό έτσι ώστε να αποκτήσουμε μια πρώτη επαφή με το θέμα. Απ’ την άλλη πλευρά αυτό το υλικό προστίθεται στο σύνολο κειμένων ως προς αποστήθιση. Φυλλάδια, βιβλία και άλλα φυλλάδια περιέχουν πράγματα που εφόσον τα αποστηθίσεις πιστά θα γράψεις την τέλεια έκθεση.

Εκτός όμως από αυτούς υπάρχουν και άλλοι λόγοι μικρότερης σημασίας για τους οποίους δεν αισθανόμαστε ελεύθεροι όταν γράφουμε μια σχολική έκθεση. Μέσα σ’ όλα τα όρια που μας θέτονται στην εφηβική ηλικία έχουμε και το όριο λέξεων. Αναγκαζόμαστε να επιστρατεύσουμε όσα ουσιαστικά, μετοχές και επίθετα ξέρουμε και να τα σκορπίζουμε μέσα στην έκθεση για να αυξηθούν οι λέξεις και στο τέλος την μετατρέπουμε σε μερικά άχρηστα φύλλα χαρτιού με αραδιασμένες λέξεις που δεν βγάζουν νόημα.

Η εικόνα του γραπτού είναι άλλη μια θλιβερή ιστορία. Επιβάλλονται καλά γράμματα και απαγορεύονται αυστηρώς μουτζούρες, μελανιές και βίαια σβησίματα. Στοιχεία δηλαδή που επιβεβαιώνουν ότι το κείμενο γράφτηκε από μαθητή και όχι από ένα μηχανισμό παραγωγής κειμένων. Αναρωτιέμαι αν μαζί με το στυλό μας μπορούμε να χρησιμοποιούμε και απορρυπαντικό ρούχων για να διατηρείται η λευκότητα του γραπτού μας.

Επειδή, όμως, συχνά μας κατηγορούν ότι μόνο να παραπονιόμαστε ξέρουμε, εμείς προτείνουμε μερικούς τρόπους με τους οποίους θα αποκτήσουμε μια διαφορετική άποψη για την έκθεση. Καλό θα ήταν να έχουμε τη δυνατότητα να επιλέξουμε ορισμένα απ’ τα θέματα που θέλουμε να αναπτύξουμε έτσι ώστε να μην χρειαζόμαστε άπειρες προμήθειες υλικού προκειμένου να γράψουμε μια παράγραφο. Σχετικά με το ύφος θα αισθανόμασταν πιο ελεύθεροι αν είχαμε την ευκαιρία να γράψουμε με το δικό μας ύφος ακόμα κι αν απείχε πολύ από το ύφος του Παπανούτσου. Όσο για την εικονική ποιότητα του γραπτού μας προτείνουμε τη χορήγηση ηλεκτρονικών υπολογιστών έτσι ώστε να χρησιμοποιούμε τον ορθογραφικό έλεγχο για να διατηρούνται τα μαλλιά των διορθωτών στη θέση τους.

Αυτές οι αλλαγές θα μας κάνουν να προσφέρουμε γραπτά 5 αστέρων, ευχάριστα στην ανάγνωση και ευκολοχώνευτα. Επειδή όμως οι προτεινόμενες αλλαγές ούτε καν που αχνοφαίνονται στο κοντινό μας μέλλον θα περιοριστούμε στην σημερινή κατάσταση ακόμα κι αν μας προκαλεί στομαχικές διαταραχές.

Σημείωση : Ναι το παρόν κείμενο αποτελεί σχολική μου έκθεση