Για την Δ. που ήταν εδώ στη γέννηση του blog

Ας πούμε ότι εμένα με λένε Αννα.

Μπαίνει σα σύφουνας στο δωμάτιο και…

Δ. : Γεια σου Αννούλα…τι κάνεις στο κομπούτερ;

Α. : Φτιάχνω κάτι…πώς πάει το σχολείο;

Δ. : Καλά,έχω κ καλύτερη δασκάλα τώρα κ έμαθα κ το “ο” το μικρό…τι φτιάχνεις στο κομπούτερ;

Α. : Ψάχνω μια εικόνα,θα με βοηθήσεις;…

Δ. : Να αυτή αυτή βάλε Αννούλα που έχει κ ωραία χρώματα.Μ’αρέσει η πριγκίπισσα.

…

Δ. : Εσύ Αννούλα θα πας στο Πανεπιστήμιο τώρα; Μου το είπε η γιαγιά που είναι μεγάλη κ ξέρει.

Α. : Ναι θα πάω…Πόσο μεγάλη είναι η γιαγιά;

Δ. : Είναι το έξι και το δυο κοντά κοντά.

Α. : Αα! εξηνταδύο ;

Δ. : Ναι ναι…Το Πανεπιστήμιο είναι πιο ωραίο από την Πρώτη; Στην Πρώτη έχουμε και ζωγραφιές στον τοίχο.

…

Δ. : Αννούλα τι νούμερο πόδι φοράς; Δεν μου κάνουν τα παππούτσια σου. Αυτά τα κόκκινα μ’αρέσουν.

…

Δ. : Αννούλα σ’αρέσουν οι μηχανές;

Α. : Μ’αρέσουν αλλά προτιμώ το ποδήλατό μου…εσένα σ’άρεσουν οι μηχανές;

Δ. : Ουυυ πολύ!Οταν μεγαλώσω θα παντρευτώ έναν άντρα που θα έχει μηχανή και θα είναι κ αστυνομικός. Σαν κ μένα…αλλά εγώ θα είμαι καλύτερη.

…

Δ. : Αννούλα γιατί έχεις αγορίστικα αυτοκόλλητα στο γραφείο σου;

Α. : Δεν είναι μόνο αγορίστικα. Θέλεις ένα;

Δ. : Α καλά…όχι ευχαριστώ, εγώ έχω τη Barbie κ τη Cindy που έχουν ωραία μαλλιά.Εσένα γιατί τα μαλλιά σου είναι πιο μακριά από ‘δω;

Α. : Μου αρέσουν έτσι κ τα άφησα.

Δ. : Και μένα μου αρέσουν…Πάμε τώρα να πάρουμε καραμέλες γιατί θα φύγω σε λίγο ;

Α. : Πάμε!

Με το δεξί;

Καλημέρα…τι καλημέρα δηλαδή,καλό μεσημέρι τέτοια ώρα.

Σήμερα φαίνεται να είναι η μεγάλη μέρα.Ναι τι εννοώ…Καιρό τώρα σκεφτόμουν να αποκτήσω κ ‘γω ένα λεγόμενο blogακι που θα γράφω γράφω γράφω αλλά δεν το είχα επιχειρήσει μέχρι τώρα κ μη ρωτήσετε το γιατί γιατί ούτε εγώ το ξέρω.Οταν αποφασίσω να μου το πω θα σας πω (ουφ ζεσταίνομαι,ας βγάλω τη ζακέτα.Βρέχει!).Τι έλεγα;α!ναι…Αγαπητό blog ο λόγος που δημιούργησα την αφεντιά σου είναι επειδή μ’αρέσει να παίρνω ένα μολυβάκι κ να αραδιάζω στο χαρτί ότι μου κατεβαίνει στο κεφάλι.Θα μου πεις,και με το δίκιο σου,εγώ δεν είμαι χαρτί αλλά λεπτομέρειες…Η αλήθεια είναι ότι προτιμώ περισσότερο τον ήχο του μολυβιού όταν “δίνεται” στο χαρτί παρά τον ήχο του πληκτρολογίου (σαν να περπατάνε περιστεράκια λέει η μαμά) όταν του “δίνομαι” εγώ.Δεν έχει σημασία όμως…Ουφ δεν ξέρω τι άλλο να πω…Α ναι κ για να είμαστε εξηγημένοι blogακι μου,εγώ δεν σου υπόσχομαι τίποτα.Μπορεί αυτό να είναι το πρώτο κ μοναδικό σου post,μπορεί να κρατήσεις μια βδομάδα κ μετά γιοκ,μπορεί όμως να σε περιμένει κ ένα λαμπρό μέλλον…θα δείξει…Προς το παρόν σε φιλώ!

Υ.Γ. Μ’αρέσει αυτή η προσωποποίηση.Του πάει!