Ο Λογοθέτης…το μικρό του δεν το θυμάμαι

Λίγα χρόνια ακόμα και θα έκλεινα 2 δεκαετίες που είχα να περάσω από ‘κείνον τον δρόμο. Γνώριμο χρώμα στον τοίχο. Γνώριμη απόχρωση τουλάχιστον. Πορτοκαλί ισόγειο. Γύρω-γύρω γεράνια (νομίζω) να τρυπώνουν μέσα στα χαμηλά κάγκελα. Το ανοιχτό παράθυρο επέτρεψε στο επίμονο κλάμα να φτάσει στα αυτιά μου και να συμπληρώσει την εικόνα με έναν ήχο.

Προχωρούσαμε και στρίβαμε δεξιά. Το αυτοκίνητο σταματούσε μπροστά στην πόρτα. Δυο-τρία σκαλοπάτια μικροκαμωμένα και είχες μπει. Στον ένα τοίχο η κιβωτός χωρίς το Νώε νομίζω. Στον άλλον ένας κροκόδειλος και κάπου πρέπει να ήταν και ο Mickey. Καρέκλες πλάι-πλάι στον τοίχο και …τραπεζάκια;  Δεν θυμάμαι. Μόνο μαμάδες, παιδάκια και καρότσια θυμάμαι.

Τις περισσότερες φορές άνοιγε η πόρτα και δεν ήταν η σειρά σου. Κάποτε έφτανε όμως. Ωχ, νομίζω είμαι καλά, έφυγε ο πυρετός και δεν πονάει ο λαιμός μου! Να σου χαρίσω τη σειρά μου; Ναι, καλά, η μαμά είχε ήδη φτάσει  δίπλα στον κύριο με τα άσπρα. Εγώ τον γνώρισα ως κύριο Λογοθέτη. Νόμιζα ότι τα μαλλιά του ήταν άσπρα για να ταιριάζουν με τη ρόμπα του. Ήταν όλος άσπρος. Μέχρι και τα γράμματα του ονόματός του άσπρα φαντάζουν όταν τα σκέφτομαι. Και αυτά τα γυαλιά του ποτέ δεν ήταν στη θέση τους όταν σε κοιτούσε.

Μέσα στο «γραφείο» του είχε ένα ψηλό κρεβάτι που με τα χρόνια κόνταινε. Στην αρχή με ανέβαζε η μαμά. Μετά ανέβαινα μόνη μου απ’ τα σκαλοπατάκια στο πλάι. Κι εκείνο που σου έβαζε στο στόμα για να δει το λαιμό σου; Χοντρό ξυλάκι παγωτού. Τι μεγάλο παγωτό πρέπει να ήταν αυτό! Αλλά πάντα το είχε φάει κάποιος άλλος. Όχι, τα εμβόλια δεν τα θυμάμαι. Από τότε τα φοβάμαι γιατί ο κύριος Λογοθέτης δεν είχε  χρωματιστά hansaplast. Τώρα έχει άραγε; «Σκύψε μπροστά». Το παγωμένο ακουστικό στη γυμνή πλάτη έφερνε γέλια γιατί μετά από αυτό είχαμε τελειώσει.

Κάθεται στο γραφείο του. Πάλι αυτά τα απαίσια σιρόπια; Δεν προλάβαινα ποτέ να του το πω γιατί κοιτούσα τα γράμματά του. Τι γραμμές ήταν αυτές; Εμείς πηγαίναμε εκεί να μας γράψει φάρμακο να γίνουμε καλά και αυτός ζωγράφιζε γραμμές; Που δεν ήταν και καθόλου ίσιες! Μάλλον το παράξενο στυλό του έφταιγε. Ήταν ρόμβος στην άκρη και ήταν τόσο μυτερό  όσο τα εμβόλια που δεν θυμάμαι.

Χαιρετούσαμε τον λευκό κύριο και φεύγαμε επιτέλους. Εγώ πάντα με μανίκια υγρά. Ακόμα πιστεύω ότι απορροφούν καλύτερα το μείγμα «δάκρυα + μύξες».­ Ο μπαμπάς, όσο με περιεργαζόταν ο κύριος Λογοθέτης, πήγαινε σε ένα πολύχρωμο μαγαζί και μου έπαιρνε τα αγαπημένα τουβλάκια μου. Το καλύτερο ήταν εκείνο το αεροπλάνο. Άσπρο και μπλε! 7 άτομα χωρούσε και προσγειωνόταν πολλά χρόνια στην καλή τραπεζαρία.

Μετά μεγάλωσα ,λένε, και άλλαξα γιατρό. Εκείνος ήταν ο κύριος Ολλανδός. Είχε περισσότερα μαλλιά και γραβάτες με τον Sylvester…

Ada Lovelace – Άντα Λάβλεϊς

Η  ΠΡΩΤΗ  ΓΥΝΑΙΚΑ  ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΤΡΙΑ

Η Αυγούστα Άντα Κίνγκ, Κόμησσα του Λόβλεϊς γεννήθηκε, στο Λονδίνο στις 10 Δεκεμβρίου 1815, ως μοναδικό νόμιμο τέκνο του Λόρδου Βύρωνα.Το πατρώνυμο της μαρτυρούσε ότι το μέλλον της θα είναι στενά συνδεδεμένο με την ποίηση. Η μητέρα της όμως, Anne Isabelle Milbanke, ήταν αποφασισμένη να αποτρέψει την κόρη της από το να γίνει ποιήτρια.

Στα 17 της η Άντα γνωρίζει τη Μαίρη Σόμερβιλ, εξέχουσα μαθηματικό, η οποία την ενθάρρυνε να συνεχίσει τις σπουδές της στα μαθηματικά.Μέσω αυτής γνώρισε τον Charles Babbage, καθηγητή μαθηματικών στο Cambridge, και άκουσε τις ιδέες του για μια νέα υπολογιστική μηχανή, την Aναλυτική Mηχανή, τις οποίες όχι μόνο κατάλαβε αλλά μπόρεσε να εκφράσει καλύτερα από τον ίδιο. Εκτός από τις προβλέψεις της ότι μια παρόμοια μηχανή στο εγγύς μέλλον θα μπορεί όχι μόνο να επιλύει μαθηματικά προβλήματα, αλλά και να συνθέτει πολύπλοκη μουσική και να παράγει γραφικά, η αναφορά της σ’αυτήν περιλαμβάνει ένα “σχέδιο” σχετικά με το πώς η Αναλυτική Μηχανή θα μπορούσε να υπολογίζει αριθμούς Μπερνούλι. Αυτό ακριβώς το “σχέδιο” θεωρείται από τους ιστορικούς(?) το πρώτο πρόγραμμα υπολογιστή.

Η Άντα πέθανε από καρκίνο της μήτρας σε ηλικία 36 χρόνων.Η συνεισφορά της αναγνωρίστηκε όταν το 1980 το Υπουργείο Αμύνης των ΗΠΑ παρουσίασε μια γλώσσα προγραμματισμού, την οποία και ονόμασε Ada προς τιμή της.

365

Μπαίνω μέσα σήμερα, αμάν 5000 επισκέπτες! Συνειρμικά το μυαλό πάει στην 21η του περσινού Σεπτέμβρη! Ένας χρονος πριν! Ένας χρόνος ακριβώς από το πρώτο άρθρο. Συν το τσουβάλι εμπειριών ενός χρόνου. Είναι βαρύ αν συνυπολογίσεις τις μεγάλες αλλαγές. Χμμ τσουβάλι; Όχι, όχι. Μ’αρέσει καλύτερα να το παρομοιάσω με συλλογή φωτογραφιών. Ναι, έτσι μάλιστα.

“Η ζωή είναι ένα άλμπουμ με ατέλειωτες σελίδες. Κάθε εμπειρία και μια φωτογραφία. Σύλλεξε όσες περισσότερες μπορείς, είτε φωτεινές είτε γκρίζες. Άλλες τραβήχτηκαν γρήγορα σ’ένα τρεμόπαιγμα του χεριού και άλλες με σκοπό ένα κάδρο. Κράτησέ τις όλες και τότε θα λέγεσαι πλούσιος τυχερός συλλέκτης.”

Η δικαιολογία

Κατά καιρούς ακούω παράπονα.Και δεν γράφεις,και άδικα το έφτιαξες το blog,και ότι θυμάσαι χαίρεσαι,και πλέον γράφεις ρηχά,και,και,και.Ε, λοιπόν έχω την κατάλληλη δικαιολογία. Δεν μπορώ να γράψω “βαθιά” κατευθείαν από τα πλήκτρα των λατρεμένων υπολογιστών μου. Μου είναι αδύνατον.Απ’την άλλη βέβαια λες ,τι στο καλό(;), αν μπορούσε να γράψει θα έγραφε υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.Ε, εγώ δεν μπορώ.Πρέπει να νιώσω την τριβή του μολυβιού με το χαρτί.Να το δω να φθείρεται δημιουργικά για να γυρίζει ο μοχλός του εγκεφάλου μου και να θέτει σε κίνηση τα γρανάζια εκείνα που παράγουν τις “ουσιώδεις” προτάσεις.Θέλω να βλέπω το μολύβι να πεθαίνει στα χέρια μου χαρίζοντας τη ζωή του στον λόγο μου.Μ’αρέσει ο ήχος του και το άρωμά του.Η υφή του είναι απολαυστική. Αυτή λοιπόν είναι η δυνατή δικαιολογία μου.

Πέρα από αυτή έχω και μερικές πιο αδύναμες. Ανοιχτό pc σημαίνει εκατό παράθυρα ανοιχτά. Συνομιλίες,μουσικές,προγράμματα, facebook…βάλε κ κανένα σφάλμα που πετάει.Ε, άντε να γράψεις μετά.Ναι,ναι φτηνές είναι αυτές αλλά ισχύουν.

Θα σου πω και ένα μυστικό.Κωλύομαι λίγο στο τι θα γράψω εδώ πέρα. Μόνο η φωτογραφία μου λείπει από το blog.’Ολοι ξέρουν ποιό είναι το προφιλ μου και το ανφάς μου.Αλλά που ξέρεις…μπορεί κάπου στο χαώδες διαδίκτυο να κατοικώ και σε ένα άλλο blog που ούτε εγώ καλά καλά δεν με αναγνωρίζω.Αν πέσεις πάνω του θα με καταλάβεις από τον γραφικό χαρακτήρα

Την εκδοχή να μην μπορώ να γράψω φοβάμαι να την αναφέρω.

Περί…σούπας!

Όποιος πίνει (λίγο παραπάνω)…σκοντάφτει! Γι’αυτό κ ‘γω έπρεπε να φάω σούπα σήμερα γιατί το στομάχι μου έχει διάφορες ικανότητες τελικά! Και επειδή πρέπει να κάνω κάτι μέχρι να αναβράσει το νερό είπα να γράψω τη σούπερ συνταγή!

Συνταγή : Η Σούπα του Μπεκρή (εναλλακτική: Μπεκρή Σούπα)

Συστατικά : Νερό, λάδι, αλάτι, λεμόνι. ( Και πολλά σου είναι για την κατάστασή σου!)

Εκτέλεση : Παίρνεις την κατσαρόλα,βάζεις νερό λίγο πιο πάνω από τη μέση, λέει η μαμά. Συν μια κουταλιά της σούπας λάδι. Περιμένεις να βράσει. Όσο περιμένεις γράφεις κ ένα άρθρο. Έβρασε;; Ρίχνεις ένα ποτήρι κρασιού (ακόμα κ εδώ με κυνηγάει) από την σούπα της επιλογής σου.(We love εκείνο που έλεγε η γιαγιά κουρκουσέ!…and star soup! )Ανακατεύεις που και που γιατί μόλις διαπίστωσα ότι μου κόλλησε! E, αφού έβρασε ρίχνεις το αλάτι και το λεμόνι. Tip : Βάλε μπόλικο λεμόνι! Δυναμώνει το ανοσοποιητικό σύστημα και αποτελεί καλή αντιοξειδωτική ουσία. Ότι πρέπει δηλαδή για το”οξύ” που κατέβασες χτες.

Αυτά! Α! Θα ‘θελα να βάλω κ σέλινο ή μαϊντανό αλλά, πρώτον δεν ξέρω ποιο από τα 2 πρέπει να βάλω κ δεύτερον έχω ένα πρόβλημα στο να τα ξεχωρίζω εικονικά! No comments for this!

Και περιμένω tips και από εσένα εννοείται…