Ο αηδίας

Because

γιατί.

Ταγμένη στιχομυθία

Εσύ κ ΄γώ πνιγμένες σε βαθύ ωκεανό, χαμένες στο κενό, υποκινούμενες από τον εγωισμό, ακολουθώντας ένα τεράστιο σκατό, προσπαθώντας το ακατόρθωτο, ζαλισμένες απ’ της ήβης το ποτό, ψάχνοντας μάταια το ανύπαρκτο , εσύ κ ‘γώ κολοκύθια χωρίς ανθό.

Κρυμμένες στον ωκεανό μα θα βγούμε στον αφρό όταν αντιληφθούμε ότι ακολουθούμε ένα πλαστό θεό, τον ίδιο μας τον εαυτό.

Ποιόν εαυτό; Αφού έχουμε έναν καθρέφτη όλο μπροστά μας κρυφό και είμαστε κ τρελές γιατί όλο ακούμε τις ψυχοφωνές να χάνονται στον αχό.

Μα στο τέλος θα σπάσει το πασχαλινό αυγό και θα βγει ένας βάτραχος καρό που θα έχει τρύπα εις τον αφαλό.

Και έπειτα απ’ το φιλί το μαγικό ο βάτραχος θα μετατραπεί σε πρίγκιπα ψηλό , καλό αλλά θα το φάει η μαλακία κ αυτό.

Πωω μας έβρηκε κακό, χάσαμε τον πρίγκιπα τον αρεστό αλλά θα βολευτώ εγώ μ’ έναν μουγκό κ ‘σύ μ’ έναν κουφό που θα πέσουν στο γκρεμό από χέρι μυστικό.

Ω Θε μου, Θε μου είσαι κ είμαι παλαβό κ κρύβουμε μεγάλη μαλακία εις τον εγκέφαλο.Ω Θε μου, Θε μου φέρε πίσω τον καιρό που ήμουν κοριτσάκι φυσιολογικό με χαμόγελο χαζό.

Α! όλα κ όλα ως εδώ! Τώρα πρέπει να φας ένα σκατό, άκου παλαβό εσύ κ ‘γώ. Εμείς είμαστε όντα με νιονιό μεγάλο ωσάν τον κολοσσό.

Μα εσύ είσαι ζαβό αλλά εγώ επειδή είμαι η άτυχη η ….ώ*  πάω να κάνω μια ωρίτσα προγραμματισμό μη δω στο τέλος αντί για καλό βαθμό ένα σκατό στην υφή του απαλό.

Άντε πήγαινε στο καλό εσύ κ το σκολειό, εγώ πάω να δω ένα γέρο κουζουλό που θα πάει από τσερλιό εκατό τα εκατό

Φλεβάρης ήτανε;

*Γιατί είπες να μην γράφω ονόματα

Ο Λογοθέτης…το μικρό του δεν το θυμάμαι

Λίγα χρόνια ακόμα και θα έκλεινα 2 δεκαετίες που είχα να περάσω από ‘κείνον τον δρόμο. Γνώριμο χρώμα στον τοίχο. Γνώριμη απόχρωση τουλάχιστον. Πορτοκαλί ισόγειο. Γύρω-γύρω γεράνια (νομίζω) να τρυπώνουν μέσα στα χαμηλά κάγκελα. Το ανοιχτό παράθυρο επέτρεψε στο επίμονο κλάμα να φτάσει στα αυτιά μου και να συμπληρώσει την εικόνα με έναν ήχο.

Προχωρούσαμε και στρίβαμε δεξιά. Το αυτοκίνητο σταματούσε μπροστά στην πόρτα. Δυο-τρία σκαλοπάτια μικροκαμωμένα και είχες μπει. Στον ένα τοίχο η κιβωτός χωρίς το Νώε νομίζω. Στον άλλον ένας κροκόδειλος και κάπου πρέπει να ήταν και ο Mickey. Καρέκλες πλάι-πλάι στον τοίχο και …τραπεζάκια;  Δεν θυμάμαι. Μόνο μαμάδες, παιδάκια και καρότσια θυμάμαι.

Τις περισσότερες φορές άνοιγε η πόρτα και δεν ήταν η σειρά σου. Κάποτε έφτανε όμως. Ωχ, νομίζω είμαι καλά, έφυγε ο πυρετός και δεν πονάει ο λαιμός μου! Να σου χαρίσω τη σειρά μου; Ναι, καλά, η μαμά είχε ήδη φτάσει  δίπλα στον κύριο με τα άσπρα. Εγώ τον γνώρισα ως κύριο Λογοθέτη. Νόμιζα ότι τα μαλλιά του ήταν άσπρα για να ταιριάζουν με τη ρόμπα του. Ήταν όλος άσπρος. Μέχρι και τα γράμματα του ονόματός του άσπρα φαντάζουν όταν τα σκέφτομαι. Και αυτά τα γυαλιά του ποτέ δεν ήταν στη θέση τους όταν σε κοιτούσε.

Μέσα στο «γραφείο» του είχε ένα ψηλό κρεβάτι που με τα χρόνια κόνταινε. Στην αρχή με ανέβαζε η μαμά. Μετά ανέβαινα μόνη μου απ’ τα σκαλοπατάκια στο πλάι. Κι εκείνο που σου έβαζε στο στόμα για να δει το λαιμό σου; Χοντρό ξυλάκι παγωτού. Τι μεγάλο παγωτό πρέπει να ήταν αυτό! Αλλά πάντα το είχε φάει κάποιος άλλος. Όχι, τα εμβόλια δεν τα θυμάμαι. Από τότε τα φοβάμαι γιατί ο κύριος Λογοθέτης δεν είχε  χρωματιστά hansaplast. Τώρα έχει άραγε; «Σκύψε μπροστά». Το παγωμένο ακουστικό στη γυμνή πλάτη έφερνε γέλια γιατί μετά από αυτό είχαμε τελειώσει.

Κάθεται στο γραφείο του. Πάλι αυτά τα απαίσια σιρόπια; Δεν προλάβαινα ποτέ να του το πω γιατί κοιτούσα τα γράμματά του. Τι γραμμές ήταν αυτές; Εμείς πηγαίναμε εκεί να μας γράψει φάρμακο να γίνουμε καλά και αυτός ζωγράφιζε γραμμές; Που δεν ήταν και καθόλου ίσιες! Μάλλον το παράξενο στυλό του έφταιγε. Ήταν ρόμβος στην άκρη και ήταν τόσο μυτερό  όσο τα εμβόλια που δεν θυμάμαι.

Χαιρετούσαμε τον λευκό κύριο και φεύγαμε επιτέλους. Εγώ πάντα με μανίκια υγρά. Ακόμα πιστεύω ότι απορροφούν καλύτερα το μείγμα «δάκρυα + μύξες».­ Ο μπαμπάς, όσο με περιεργαζόταν ο κύριος Λογοθέτης, πήγαινε σε ένα πολύχρωμο μαγαζί και μου έπαιρνε τα αγαπημένα τουβλάκια μου. Το καλύτερο ήταν εκείνο το αεροπλάνο. Άσπρο και μπλε! 7 άτομα χωρούσε και προσγειωνόταν πολλά χρόνια στην καλή τραπεζαρία.

Μετά μεγάλωσα ,λένε, και άλλαξα γιατρό. Εκείνος ήταν ο κύριος Ολλανδός. Είχε περισσότερα μαλλιά και γραβάτες με τον Sylvester…

365

Μπαίνω μέσα σήμερα, αμάν 5000 επισκέπτες! Συνειρμικά το μυαλό πάει στην 21η του περσινού Σεπτέμβρη! Ένας χρονος πριν! Ένας χρόνος ακριβώς από το πρώτο άρθρο. Συν το τσουβάλι εμπειριών ενός χρόνου. Είναι βαρύ αν συνυπολογίσεις τις μεγάλες αλλαγές. Χμμ τσουβάλι; Όχι, όχι. Μ’αρέσει καλύτερα να το παρομοιάσω με συλλογή φωτογραφιών. Ναι, έτσι μάλιστα.

“Η ζωή είναι ένα άλμπουμ με ατέλειωτες σελίδες. Κάθε εμπειρία και μια φωτογραφία. Σύλλεξε όσες περισσότερες μπορείς, είτε φωτεινές είτε γκρίζες. Άλλες τραβήχτηκαν γρήγορα σ’ένα τρεμόπαιγμα του χεριού και άλλες με σκοπό ένα κάδρο. Κράτησέ τις όλες και τότε θα λέγεσαι πλούσιος τυχερός συλλέκτης.”

Η δικαιολογία

Κατά καιρούς ακούω παράπονα.Και δεν γράφεις,και άδικα το έφτιαξες το blog,και ότι θυμάσαι χαίρεσαι,και πλέον γράφεις ρηχά,και,και,και.Ε, λοιπόν έχω την κατάλληλη δικαιολογία. Δεν μπορώ να γράψω “βαθιά” κατευθείαν από τα πλήκτρα των λατρεμένων υπολογιστών μου. Μου είναι αδύνατον.Απ’την άλλη βέβαια λες ,τι στο καλό(;), αν μπορούσε να γράψει θα έγραφε υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.Ε, εγώ δεν μπορώ.Πρέπει να νιώσω την τριβή του μολυβιού με το χαρτί.Να το δω να φθείρεται δημιουργικά για να γυρίζει ο μοχλός του εγκεφάλου μου και να θέτει σε κίνηση τα γρανάζια εκείνα που παράγουν τις “ουσιώδεις” προτάσεις.Θέλω να βλέπω το μολύβι να πεθαίνει στα χέρια μου χαρίζοντας τη ζωή του στον λόγο μου.Μ’αρέσει ο ήχος του και το άρωμά του.Η υφή του είναι απολαυστική. Αυτή λοιπόν είναι η δυνατή δικαιολογία μου.

Πέρα από αυτή έχω και μερικές πιο αδύναμες. Ανοιχτό pc σημαίνει εκατό παράθυρα ανοιχτά. Συνομιλίες,μουσικές,προγράμματα, facebook…βάλε κ κανένα σφάλμα που πετάει.Ε, άντε να γράψεις μετά.Ναι,ναι φτηνές είναι αυτές αλλά ισχύουν.

Θα σου πω και ένα μυστικό.Κωλύομαι λίγο στο τι θα γράψω εδώ πέρα. Μόνο η φωτογραφία μου λείπει από το blog.’Ολοι ξέρουν ποιό είναι το προφιλ μου και το ανφάς μου.Αλλά που ξέρεις…μπορεί κάπου στο χαώδες διαδίκτυο να κατοικώ και σε ένα άλλο blog που ούτε εγώ καλά καλά δεν με αναγνωρίζω.Αν πέσεις πάνω του θα με καταλάβεις από τον γραφικό χαρακτήρα

Την εκδοχή να μην μπορώ να γράψω φοβάμαι να την αναφέρω.