Κατά καιρούς ακούω παράπονα.Και δεν γράφεις,και άδικα το έφτιαξες το blog,και ότι θυμάσαι χαίρεσαι,και πλέον γράφεις ρηχά,και,και,και.Ε, λοιπόν έχω την κατάλληλη δικαιολογία. Δεν μπορώ να γράψω “βαθιά” κατευθείαν από τα πλήκτρα των λατρεμένων υπολογιστών μου. Μου είναι αδύνατον.Απ’την άλλη βέβαια λες ,τι στο καλό(;), αν μπορούσε να γράψει θα έγραφε υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.Ε, εγώ δεν μπορώ.Πρέπει να νιώσω την τριβή του μολυβιού με το χαρτί.Να το δω να φθείρεται δημιουργικά για να γυρίζει ο μοχλός του εγκεφάλου μου και να θέτει σε κίνηση τα γρανάζια εκείνα που παράγουν τις “ουσιώδεις” προτάσεις.Θέλω να βλέπω το μολύβι να πεθαίνει στα χέρια μου χαρίζοντας τη ζωή του στον λόγο μου.Μ’αρέσει ο ήχος του και το άρωμά του.Η υφή του είναι απολαυστική. Αυτή λοιπόν είναι η δυνατή δικαιολογία μου.
Πέρα από αυτή έχω και μερικές πιο αδύναμες. Ανοιχτό pc σημαίνει εκατό παράθυρα ανοιχτά. Συνομιλίες,μουσικές,προγράμματα, facebook…βάλε κ κανένα σφάλμα που πετάει.Ε, άντε να γράψεις μετά.Ναι,ναι φτηνές είναι αυτές αλλά ισχύουν.
Θα σου πω και ένα μυστικό.Κωλύομαι λίγο στο τι θα γράψω εδώ πέρα. Μόνο η φωτογραφία μου λείπει από το blog.’Ολοι ξέρουν ποιό είναι το προφιλ μου και το ανφάς μου.Αλλά που ξέρεις…μπορεί κάπου στο χαώδες διαδίκτυο να κατοικώ και σε ένα άλλο blog που ούτε εγώ καλά καλά δεν με αναγνωρίζω.Αν πέσεις πάνω του θα με καταλάβεις από τον γραφικό χαρακτήρα
Την εκδοχή να μην μπορώ να γράψω φοβάμαι να την αναφέρω.
Όποιος πίνει (λίγο παραπάνω)…σκοντάφτει! Γι’αυτό κ ‘γω έπρεπε να φάω σούπα σήμερα γιατί το στομάχι μου έχει διάφορες ικανότητες τελικά! Και επειδή πρέπει να κάνω κάτι μέχρι να αναβράσει το νερό είπα να γράψω τη σούπερ συνταγή!
Συνταγή : Η Σούπα του Μπεκρή (εναλλακτική: Μπεκρή Σούπα)
Συστατικά : Νερό, λάδι, αλάτι, λεμόνι. ( Και πολλά σου είναι για την κατάστασή σου!)
Εκτέλεση : Παίρνεις την κατσαρόλα,βάζεις νερό λίγο πιο πάνω από τη μέση, λέει η μαμά. Συν μια κουταλιά της σούπας λάδι. Περιμένεις να βράσει. Όσο περιμένεις γράφεις κ ένα άρθρο. Έβρασε;; Ρίχνεις ένα ποτήρι κρασιού (ακόμα κ εδώ με κυνηγάει) από την σούπα της επιλογής σου.(We love εκείνο που έλεγε η γιαγιά κουρκουσέ!…and star soup! )Ανακατεύεις που και που γιατί μόλις διαπίστωσα ότι μου κόλλησε! E, αφού έβρασε ρίχνεις το αλάτι και το λεμόνι. Tip : Βάλε μπόλικο λεμόνι! Δυναμώνει το ανοσοποιητικό σύστημα και αποτελεί καλή αντιοξειδωτική ουσία. Ότι πρέπει δηλαδή για το”οξύ” που κατέβασες χτες.
Αυτά! Α! Θα ‘θελα να βάλω κ σέλινο ή μαϊντανό αλλά, πρώτον δεν ξέρω ποιο από τα 2 πρέπει να βάλω κ δεύτερον έχω ένα πρόβλημα στο να τα ξεχωρίζω εικονικά! No comments for this!
Hey, γειά σε ‘σένα!
Αρχικά, για να μην παρεξηγηθούμε, ο τίτλος είναι άσχετος! Απλά δεν είχα τι να βάλω κ έβαλα το τραγούδι που ακούω τώρα (It’s Maro Markellou – Ναι, θα μπορούσα να βάλω συνδέσμους, να κοτσάρω και μια εικόνα για promotion αλλά δεν θα το κάνω.Θα πω ευχαριστώ όμως κ φτάνει νομίζω.) Δεύτερον, πόσο “καθυστερημένο” θα βγει το άρθρο δεν ξέρω. Τρίτον, αρχίζω να γράφω.Πφφ άλλαξε το τραγούδι.”Δεν με πείθεις”…Όσα μου έρχονται στο μυαλό με τον τίτλο δεν θα τα γράψω. Είπαμε θα γράψω ότι να ‘ναι.Ούτε παραγράφους θα φτιάξω. Όλα, έτσι μαζί. Αχταρμάς. Και ξέρεις γιατί. Γιατί αυτό θέλω. Εξεταστική. Αρχίζει. Γιατί πάντα να είναι πρόβλημα κ μαζί της να προκαλούνται κ άλλα προβλήματα; -Πόσο μισεί τη σχολή θα πεις- Όχι δεν είναι αυτό. 12 κ ακόμα δεν άρχισα να διαβάζω. Χτες, με ρώτησε ο τοίχος, εκείνος κάτω από την προσωπογραφία της καλλιτέχνιδος 14ης Φεβρουαρίου, γιατί θέλω καθαρά συναισθήματα. Τον κοίταζα. Ήθελα να το αποστομώσω. Να γίνει άσπρος από την απάντηση μου. Δεν του απάντησα τελικά. Απλά του έστειλα μια εικόνα νοερά κ ας καταλάβαινε ότι ήθελε. Να κολυμπάς σε καθαρό νερό.Απόλαυση.Γι’ αυτό! Και γύρισα πλευρό. Τώρα,αυτή τη στιγμή, κάτι με πιέζει σε εκείνο το δεξί ημισφαίριο που έχει όλα τα προβλήματα. Είναι μυτερό κ λέει “τί γράφω γμτ;;”…Σκασίλα μου.Μπορεί να περάσει ο Σεπτέμβρης τουλάχιστον;Εεε φτάσε 19 γμτ. Κ ποιός είπε ότι θέλω να πλύνω το χαλί;;Μισό..sms.Άσε δεν απαντάω.Το πρόγραμμα αιωρείται στην ατμόσφαιρα αλλά δεν λέει να μπει στον εγκέφαλό μου. 6 κεφάλαια για σήμερα.Ναι, καλά.Πού είναι το γάλα μου;Λαλαλα. Πφφ μπερδεύτηκα. Κ καλά έγραφα για να ξεμπερδευτώ. Απαπα τί όνειρο ήταν κ αυτό.Τώρα το θυμήθηκα.Α! Εσύ είδες τα 2 φεγγάρια παραπροχτές; Άσε ρε! Φέρε το εβαπορέ να κολυμπήσω.Μάλλον πρέπει να έχει ανεβεί κ η μυωπία.Τί καλά, πάλι δεν θα βλέπω διάφορα.Θα βάλω σκούπα τελικά.Ακούς τη φασαρία; Δες την καλύτερα. Η εικόνα είναι γεμάτη φασαρία.Καλά ε, βλέπω κ τον ήχο τώρα.Μ’αρέσει, το κρατάω αυτό.Τόση ώρα που γράφω, στο άλλο-το αριστερό ημισφαίρο- πλανιέται η σκέψη για το τι θα νομίσουν αυτοί που θα το διαβάσουν.Αλλά από την άλλη αυτός δεν είναι κ ο λόγος που γράφω;Χαχα θέλω κ να το διαβάσουν κιόλας.Αμάν το τραγούδι λέει “Σώπα,στο ‘πα”. Εντάξει ντε. Έτσι ρε, πάρε ένα κοφτό τέλος για να μάθεις. Πόσο απότομη μπορεί να έχω γίνει;;
Γειά (ξερό)
Πρόσφατα παρακολούθησα στον τηλεοπτικό ΣΚΑΙ και την εκπομπή του «Μεγάλοι Έλληνες» το αφιέρωμα στον Ιωαννη Καποδίστρια. Ομολογώ πως ήταν ίσως η πρώτη φορά που μπόρεσα, έστω και από μια τηλεοπτική εκπομπή, να εμβαθύνω τις γνώσεις μου για τον πραγματικά μεγάλο αυτό Έλληνα. Προσωπικότητα λαμπρή, κορυφαίος πολιτικός, πατριώτης, μα και πολύ μεγάλος άνθρωπος. Φυσικά είμαι ο τελευταίος που θα επιχειρήσω να αποδώσω όλο το μεγαλείο του ανδρός, όχι από άρνηση, αλλά από σεβασμό στο μέγεθος του.
Αυτό ακριβώς το ηθικό μέγεθος σκεφτόμουν καθώς παρακολουθούσα την εκπομπή και οι συγκρίσεις ήταν αναπόφευκτες με όσα λίγες ώρες νωρίτερα είχα ακούσει και δει στα Δελτία Ειδήσεων των 8. Πολιτικοί αρχηγοί που δεν μπορούν να συμφωνήσουν στα αυτονόητα, που μπροστά στην επιβίωση της χώρας προτιμούν να προτάσσουν το δικό τους ιδιοτελές μικροπολιτικό συμφέρον, που σέρνονται ικέτες και οσφυοκάμπτες των ευρωπαίων εταίρων για το καθετί. Και το χειρότερο είναι πως αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι, την ίδια ώρα, επιδεικνύουν μια αλαζονική διάθεση απέναντι στο απλό πολίτη, τον εξευτελίζουν καθημερινά αφήνοντας τον να περιμένει σε ατελείωτες ουρές στις τράπεζες για λίγα ψίχουλα ή στα δημόσια ιατρεία και νοσοκομεία για να γίνει τελικά το όχημα πλουτισμού επίορκων ιατρών.
Οι συγκρίσεις λοιπόν αναπόφευκτες και τα ερωτήματα έρχονται από μόνα τους θα έλεγα: Αλήθεια πως θα έμοιαζε η χώρα αύριο αν αναλάμβανε ένας πατριώτης πολιτικός όπως ο Καποδίστριας; Ποιος θα μπορούσε να παίξει το ρόλο του σήμερα; Το βασικότερό: θα μπορούσε ένας πολιτικός σαν τον Καποδίστρια να αναδειχθεί από το υπάρχον πολιτικό σκηνικό και να αναλάβει τα ηνία της χώρας; Για τα δύο πρώτα ερωτήματα δεν είμαι σίγουρος. Για το τρίτο είμαι: κατηγορηματικά όχι. Όχι δεν θα μπορούσε να αναδειχθεί ένας πολιτικός με τα ποιοτικά του χαρακτηριστικά και να αναλάβει τα ηνία της χώρας. Η αξιοκρατία στην πολιτική ζωή της χώρα μας υπήρχε -πλην ελάχιστων φωτεινών εξαιρέσεων, βλέπε πχ Βενιζέλος- μόνο στα κείμενα των μεγάλων φιλοσόφων της αρχαιότητας και μόνο εκεί. ‘Άρα τι καθόμαστε και συζητάμε;
Έτσι θα συνεχίσουμε να είμαστε: μια χώρα που οι νέοι ξεκινούν την ζωή με μεγάλα όνειρα, ώσπου να βγουν στο καθημερινό στίβο. Από τότε και μετά αρχίζουν τις εκπτώσεις στα όνειρα τους, χρόνο με το χρόνο, μέρα με την μέρα εκπτώσεις, ώσπου τελικά ο βασικός στόχος να είναι να πληρώσουν το ενοικίο στην ώρα του και να μην καθυστερήσουν την δόση της πιστωτικής.
Όποιος πίνει (λίγο παραπάνω)…σκοντάφτει! Γι’αυτό κ ‘γω έπρεπε να φάω σούπα σήμερα γιατί το στομάχι μου έχει διάφορες ικανότητες τελικά! Και επειδή πρέπει να κάνω κάτι μέχρι να αναβράσει το νερό είπα να γράψω τη σούπερ συνταγή!
Πρόσφατα παρακολούθησα στον τηλεοπτικό ΣΚΑΙ και την εκπομπή του «Μεγάλοι Έλληνες» το αφιέρωμα στον Ιωαννη Καποδίστρια. Ομολογώ πως ήταν ίσως η πρώτη φορά που μπόρεσα, έστω και από μια τηλεοπτική εκπομπή, να εμβαθύνω τις γνώσεις μου για τον πραγματικά μεγάλο αυτό Έλληνα. Προσωπικότητα λαμπρή, κορυφαίος πολιτικός, πατριώτης, μα και πολύ μεγάλος άνθρωπος. Φυσικά είμαι ο τελευταίος που θα επιχειρήσω να αποδώσω όλο το μεγαλείο του ανδρός, όχι από άρνηση, αλλά από σεβασμό στο μέγεθος του.