Γκούχου, γκούχου. Του άφραγκου φοιτητή έπρεπε να λέει ο τίτλος αλλά έχει κ μια ευγένεια το post. Ανοίγεις το ντουλάπι. Yes! έχει μείνει το άνθος αραβοσίτου που άφησε η μαμά πέρσι. Oh, god! Έχεις κ 4 digestive μπισκότα;; ή ό,τι μπισκότα κ αν είναι τελοσπάντων! Ναι, φτάνουν 4! Θα μεγαλουργήσω πάλι λες και κατεβάζεις τα κατσαρολικά σου ή τα πλένεις μια στα γρήγορα αν έχουν μείνει από προχτές στον νεροχύτη.Δεν τα πλένεις όλα γιατί κάνεις οικονομία στο νερό.Πρόσεξε! Μόνο αυτά που χρειάζεσαι! Εντωμεταξύ πορώνεσαι κ με την ιδέα ότι θα φτιάξεις την παραδοσιακή ζακυνθινή φρυγανιά…αλλά με digestive!Λοιπόν άκου τι κάνεις για να ξεγελάσεις την πείνα σου. Φτιάχνεις το άνθος αραβοσίτου (μην τρομάζεις-έχει ακριβείς οδηγίες στο κουτί).Α! ξέχασα να πω ότι θες κ γάλα.Ληγμένο να ‘ναι δεν πειράζει.Θα φτιάξει στον βρασμό.Και ζάχαρη. Κανέλα έχεις είμαι σίγουρη! Δεν μπορείς να την φας σκέτη κ σιγά μην την έχεις βάλει πουθενά αλλού.

Λοιπόν,βάζεις λίγο γάλα σε ένα μπολ , ρίχνεις κ λίγη κανέλα και μουλιάζεις τα μπισκότα. Ε και μετά τα βάζεις στρώση-στρώση εναλλάξ με την έτοιμη κρέμα και ταράαανν έτοιμο το βραδινό σου. Α! από πάνω βάζεις πάλι κανέλα.

Δες, δες, δες το πιάτο μου.

Καλή όρεξη!

Μόλις την είδα. Την άρχισα χτες βράδυ.Την σταμάτησα, την ξανάρχισα κ την ολοκλήρωσα σήμερα υπό το φως του ηλίου. Ευτυχώς που εκείνο το βράδυ έξω από το cinema αποφάσισαν να πάμε για μπύρες τελικά. Ευτυχώς! Την είδα σε 10αρα οθόνη κ κρατούσα κ αποστάσεις ασφαλείας.Που να την έβλεπα κ στο πανί.Ναι,οκ το δέχομαι, δεν είμαι εγώ για τέτοια αλλά τί ήταν κ αυτό; Το βλέπεις κ δεν ξέρεις τι να κάνεις. Λες και η “ορφανή” σε εγκλωβίζει κ ΄σενα. ” Ή θα με δεις ολόκληρη ή θα έρθω το βράδυ με το σφυρί μου και θα σε σκοτώσω.” Άι μωρέ.

Η υπόθεση; Το ζευγάρι αποφασίζει να υιοθετήσει το ιδανικό κοριτσάκι του ορφανοτροφείου έχοντας ήδη 2 παιδιά.  Η γυναίκα πρώην αλκοολική.Ο άντρας ο κλασικός…”άπιστος”; Το κοριτσάκι κωφάλαλο. Το αγοράκι “φυσιολογικό” (yes!). Το κοριτσάκι του ορφανοτροφείου θεότρελη 30χρονη που βάζει φωτιές, ρίχνει σφυριές σε κρανία, λιώνει περιστέρια και ανθρώπους. Και τα καλύπτει πίσω από το αγγελικό φωτοστέφανο της διαβολικής ψυχανώμαλης προσωπικότητάς της. Σκοτώνει σαν να βάζει βούτυρο στο ψωμί της.Όχι λάθος.Σαν να απλώνει μερέντα γιατί είναι και 9χρονο.Το περιβάλλον της ταινίας δεν το συζητώ ότι είναι ακόμα κάτι “ιδανικό”.Το σπίτι στην απόλυτη ερημιά έτσι για να κάνει 10 ώρες να φτάσει η αστυνομία κ να προλάβει το θεότρελο να κάνει 4-5 φόνους ακόμα γιατί το έπιασε κρίση επειδή δεν την “αγαπούσε” ο μπαμπάς της.

Την άκυρη εξέλιξη ταινίας δεν θα τη σχολιάσω.Αν είναι δυνατόν…τί σκέφτεται ο άνθρωπος;

Λίγα στοιχεία από τη μια ταινία, λίγα από την άλλη άντε κ 25.000 άκυρες τρομακτικές κραυγές στο άκυρο και να η ταινία!Και καλά πες είναι ενήλικοι “καλλιτέχνες”, κάνουν ό,τι θέλουν.Τα παιδάκια πού τα πάνε; Ένα 5χρονο ξανθό κοριτσάκι να παίζει σε θρίλερ; Και μετά αυτό θα μεγαλώσει και τι; Θα είναι στα καλά του; Θες να το βάλεις στην τηλεόραση κύριε; Βάλ’το να διαφημίσει την νέα  Barbie άμα θες να δεις πώς χτυπάει ο φακός πάνω του.Και μετά λένε για…”children abuse”! Σας κακοποιώ το παιδί σας αλλά με περιτύλιγμα και χρωματιστές κορδέλλες! Θα έχει να το λέει βρε παιδί μου. Ότι μόλις στα 5 του είχε ζήσει όσα ένας φρενοβλαβής δολοφόνος και από πρώτο χέρι μάλιστα. Όχι να τα κάνει με τα παιχνίδια του,δεν μας καλύπτουν. Εκεί, να το ζει το ίδιο. Και ζητώ ενημέρωση. Αν κάποιος γνωρίζει ποιός,να μην πω τι ,δίνει το παιδί του να υποδυθεί έναν τέτοιο ρόλο, να μου πει!Και με τι όρους το κάνει!

Άμα θες να την δεις ας την δεις.Εμένα δεν μου άρεσε πάντως.(Best scene: η κλωτσιά στον πάγο.Μέχρι και εγώ μάζεψα τον τετρακέφαλο γι’αυτό.)

γιατί.

Εσύ κ ΄γώ πνιγμένες σε βαθύ ωκεανό, χαμένες στο κενό, υποκινούμενες από τον εγωισμό, ακολουθώντας ένα τεράστιο σκατό, προσπαθώντας το ακατόρθωτο, ζαλισμένες απ’ της ήβης το ποτό, ψάχνοντας μάταια το ανύπαρκτο , εσύ κ ‘γώ κολοκύθια χωρίς ανθό.

Κρυμμένες στον ωκεανό μα θα βγούμε στον αφρό όταν αντιληφθούμε ότι ακολουθούμε ένα πλαστό θεό, τον ίδιο μας τον εαυτό.

Ποιόν εαυτό; Αφού έχουμε έναν καθρέφτη όλο μπροστά μας κρυφό και είμαστε κ τρελές γιατί όλο ακούμε τις ψυχοφωνές να χάνονται στον αχό.

Μα στο τέλος θα σπάσει το πασχαλινό αυγό και θα βγει ένας βάτραχος καρό που θα έχει τρύπα εις τον αφαλό.

Και έπειτα απ’ το φιλί το μαγικό ο βάτραχος θα μετατραπεί σε πρίγκιπα ψηλό , καλό αλλά θα το φάει η μαλακία κ αυτό.

Πωω μας έβρηκε κακό, χάσαμε τον πρίγκιπα τον αρεστό αλλά θα βολευτώ εγώ μ’ έναν μουγκό κ ‘σύ μ’ έναν κουφό που θα πέσουν στο γκρεμό από χέρι μυστικό.

Ω Θε μου, Θε μου είσαι κ είμαι παλαβό κ κρύβουμε μεγάλη μαλακία εις τον εγκέφαλο.Ω Θε μου, Θε μου φέρε πίσω τον καιρό που ήμουν κοριτσάκι φυσιολογικό με χαμόγελο χαζό.

Α! όλα κ όλα ως εδώ! Τώρα πρέπει να φας ένα σκατό, άκου παλαβό εσύ κ ‘γώ. Εμείς είμαστε όντα με νιονιό μεγάλο ωσάν τον κολοσσό.

Μα εσύ είσαι ζαβό αλλά εγώ επειδή είμαι η άτυχη η ….ώ*  πάω να κάνω μια ωρίτσα προγραμματισμό μη δω στο τέλος αντί για καλό βαθμό ένα σκατό στην υφή του απαλό.

Άντε πήγαινε στο καλό εσύ κ το σκολειό, εγώ πάω να δω ένα γέρο κουζουλό που θα πάει από τσερλιό εκατό τα εκατό

Φλεβάρης ήτανε;

*Γιατί είπες να μην γράφω ονόματα

Γιατί κάποιος είχε αμφιβολίες σήμερα

Και γιατί πρέπει να γελάς!

Λίγα χρόνια ακόμα και θα έκλεινα 2 δεκαετίες που είχα να περάσω από ‘κείνον τον δρόμο. Γνώριμο χρώμα στον τοίχο. Γνώριμη απόχρωση τουλάχιστον. Πορτοκαλί ισόγειο. Γύρω-γύρω γεράνια (νομίζω) να τρυπώνουν μέσα στα χαμηλά κάγκελα. Το ανοιχτό παράθυρο επέτρεψε στο επίμονο κλάμα να φτάσει στα αυτιά μου και να συμπληρώσει την εικόνα με έναν ήχο.

Προχωρούσαμε και στρίβαμε δεξιά. Το αυτοκίνητο σταματούσε μπροστά στην πόρτα. Δυο-τρία σκαλοπάτια μικροκαμωμένα και είχες μπει. Στον ένα τοίχο η κιβωτός χωρίς το Νώε νομίζω. Στον άλλον ένας κροκόδειλος και κάπου πρέπει να ήταν και ο Mickey. Καρέκλες πλάι-πλάι στον τοίχο και …τραπεζάκια;  Δεν θυμάμαι. Μόνο μαμάδες, παιδάκια και καρότσια θυμάμαι.

Τις περισσότερες φορές άνοιγε η πόρτα και δεν ήταν η σειρά σου. Κάποτε έφτανε όμως. Ωχ, νομίζω είμαι καλά, έφυγε ο πυρετός και δεν πονάει ο λαιμός μου! Να σου χαρίσω τη σειρά μου; Ναι, καλά, η μαμά είχε ήδη φτάσει  δίπλα στον κύριο με τα άσπρα. Εγώ τον γνώρισα ως κύριο Λογοθέτη. Νόμιζα ότι τα μαλλιά του ήταν άσπρα για να ταιριάζουν με τη ρόμπα του. Ήταν όλος άσπρος. Μέχρι και τα γράμματα του ονόματός του άσπρα φαντάζουν όταν τα σκέφτομαι. Και αυτά τα γυαλιά του ποτέ δεν ήταν στη θέση τους όταν σε κοιτούσε.

Μέσα στο «γραφείο» του είχε ένα ψηλό κρεβάτι που με τα χρόνια κόνταινε. Στην αρχή με ανέβαζε η μαμά. Μετά ανέβαινα μόνη μου απ’ τα σκαλοπατάκια στο πλάι. Κι εκείνο που σου έβαζε στο στόμα για να δει το λαιμό σου; Χοντρό ξυλάκι παγωτού. Τι μεγάλο παγωτό πρέπει να ήταν αυτό! Αλλά πάντα το είχε φάει κάποιος άλλος. Όχι, τα εμβόλια δεν τα θυμάμαι. Από τότε τα φοβάμαι γιατί ο κύριος Λογοθέτης δεν είχε  χρωματιστά hansaplast. Τώρα έχει άραγε; «Σκύψε μπροστά». Το παγωμένο ακουστικό στη γυμνή πλάτη έφερνε γέλια γιατί μετά από αυτό είχαμε τελειώσει.

Κάθεται στο γραφείο του. Πάλι αυτά τα απαίσια σιρόπια; Δεν προλάβαινα ποτέ να του το πω γιατί κοιτούσα τα γράμματά του. Τι γραμμές ήταν αυτές; Εμείς πηγαίναμε εκεί να μας γράψει φάρμακο να γίνουμε καλά και αυτός ζωγράφιζε γραμμές; Που δεν ήταν και καθόλου ίσιες! Μάλλον το παράξενο στυλό του έφταιγε. Ήταν ρόμβος στην άκρη και ήταν τόσο μυτερό  όσο τα εμβόλια που δεν θυμάμαι.

Χαιρετούσαμε τον λευκό κύριο και φεύγαμε επιτέλους. Εγώ πάντα με μανίκια υγρά. Ακόμα πιστεύω ότι απορροφούν καλύτερα το μείγμα «δάκρυα + μύξες».­ Ο μπαμπάς, όσο με περιεργαζόταν ο κύριος Λογοθέτης, πήγαινε σε ένα πολύχρωμο μαγαζί και μου έπαιρνε τα αγαπημένα τουβλάκια μου. Το καλύτερο ήταν εκείνο το αεροπλάνο. Άσπρο και μπλε! 7 άτομα χωρούσε και προσγειωνόταν πολλά χρόνια στην καλή τραπεζαρία.

Μετά μεγάλωσα ,λένε, και άλλαξα γιατρό. Εκείνος ήταν ο κύριος Ολλανδός. Είχε περισσότερα μαλλιά και γραβάτες με τον Sylvester…

Η  ΠΡΩΤΗ  ΓΥΝΑΙΚΑ  ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΤΡΙΑ

Η Αυγούστα Άντα Κίνγκ, Κόμησσα του Λόβλεϊς γεννήθηκε, στο Λονδίνο στις 10 Δεκεμβρίου 1815, ως μοναδικό νόμιμο τέκνο του Λόρδου Βύρωνα.Το πατρώνυμο της μαρτυρούσε ότι το μέλλον της θα είναι στενά συνδεδεμένο με την ποίηση. Η μητέρα της όμως, Anne Isabelle Milbanke, ήταν αποφασισμένη να αποτρέψει την κόρη της από το να γίνει ποιήτρια.

Στα 17 της η Άντα γνωρίζει τη Μαίρη Σόμερβιλ, εξέχουσα μαθηματικό, η οποία την ενθάρρυνε να συνεχίσει τις σπουδές της στα μαθηματικά.Μέσω αυτής γνώρισε τον Charles Babbage, καθηγητή μαθηματικών στο Cambridge, και άκουσε τις ιδέες του για μια νέα υπολογιστική μηχανή, την Aναλυτική Mηχανή, τις οποίες όχι μόνο κατάλαβε αλλά μπόρεσε να εκφράσει καλύτερα από τον ίδιο. Εκτός από τις προβλέψεις της ότι μια παρόμοια μηχανή στο εγγύς μέλλον θα μπορεί όχι μόνο να επιλύει μαθηματικά προβλήματα, αλλά και να συνθέτει πολύπλοκη μουσική και να παράγει γραφικά, η αναφορά της σ’αυτήν περιλαμβάνει ένα “σχέδιο” σχετικά με το πώς η Αναλυτική Μηχανή θα μπορούσε να υπολογίζει αριθμούς Μπερνούλι. Αυτό ακριβώς το “σχέδιο” θεωρείται από τους ιστορικούς(?) το πρώτο πρόγραμμα υπολογιστή.

Η Άντα πέθανε από καρκίνο της μήτρας σε ηλικία 36 χρόνων.Η συνεισφορά της αναγνωρίστηκε όταν το 1980 το Υπουργείο Αμύνης των ΗΠΑ παρουσίασε μια γλώσσα προγραμματισμού, την οποία και ονόμασε Ada προς τιμή της.

Μπαίνω μέσα σήμερα, αμάν 5000 επισκέπτες! Συνειρμικά το μυαλό πάει στην 21η του περσινού Σεπτέμβρη! Ένας χρονος πριν! Ένας χρόνος ακριβώς από το πρώτο άρθρο. Συν το τσουβάλι εμπειριών ενός χρόνου. Είναι βαρύ αν συνυπολογίσεις τις μεγάλες αλλαγές. Χμμ τσουβάλι; Όχι, όχι. Μ’αρέσει καλύτερα να το παρομοιάσω με συλλογή φωτογραφιών. Ναι, έτσι μάλιστα.

“Η ζωή είναι ένα άλμπουμ με ατέλειωτες σελίδες. Κάθε εμπειρία και μια φωτογραφία. Σύλλεξε όσες περισσότερες μπορείς, είτε φωτεινές είτε γκρίζες. Άλλες τραβήχτηκαν γρήγορα σ’ένα τρεμόπαιγμα του χεριού και άλλες με σκοπό ένα κάδρο. Κράτησέ τις όλες και τότε θα λέγεσαι πλούσιος τυχερός συλλέκτης.”

Κατά καιρούς ακούω παράπονα.Και δεν γράφεις,και άδικα το έφτιαξες το blog,και ότι θυμάσαι χαίρεσαι,και πλέον γράφεις ρηχά,και,και,και.Ε, λοιπόν έχω την κατάλληλη δικαιολογία. Δεν μπορώ να γράψω “βαθιά” κατευθείαν από τα πλήκτρα των λατρεμένων υπολογιστών μου. Μου είναι αδύνατον.Απ’την άλλη βέβαια λες ,τι στο καλό(;), αν μπορούσε να γράψει θα έγραφε υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.Ε, εγώ δεν μπορώ.Πρέπει να νιώσω την τριβή του μολυβιού με το χαρτί.Να το δω να φθείρεται δημιουργικά για να γυρίζει ο μοχλός του εγκεφάλου μου και να θέτει σε κίνηση τα γρανάζια εκείνα που παράγουν τις “ουσιώδεις” προτάσεις.Θέλω να βλέπω το μολύβι να πεθαίνει στα χέρια μου χαρίζοντας τη ζωή του στον λόγο μου.Μ’αρέσει ο ήχος του και το άρωμά του.Η υφή του είναι απολαυστική. Αυτή λοιπόν είναι η δυνατή δικαιολογία μου.

Πέρα από αυτή έχω και μερικές πιο αδύναμες. Ανοιχτό pc σημαίνει εκατό παράθυρα ανοιχτά. Συνομιλίες,μουσικές,προγράμματα, facebook…βάλε κ κανένα σφάλμα που πετάει.Ε, άντε να γράψεις μετά.Ναι,ναι φτηνές είναι αυτές αλλά ισχύουν.

Θα σου πω και ένα μυστικό.Κωλύομαι λίγο στο τι θα γράψω εδώ πέρα. Μόνο η φωτογραφία μου λείπει από το blog.’Ολοι ξέρουν ποιό είναι το προφιλ μου και το ανφάς μου.Αλλά που ξέρεις…μπορεί κάπου στο χαώδες διαδίκτυο να κατοικώ και σε ένα άλλο blog που ούτε εγώ καλά καλά δεν με αναγνωρίζω.Αν πέσεις πάνω του θα με καταλάβεις από τον γραφικό χαρακτήρα

Την εκδοχή να μην μπορώ να γράψω φοβάμαι να την αναφέρω.