Η Αυγούστα Άντα Κίνγκ, Κόμησσα του Λόβλεϊς γεννήθηκε, στο Λονδίνο στις 10 Δεκεμβρίου 1815, ως μοναδικό νόμιμο τέκνο του Λόρδου Βύρωνα.Το πατρώνυμο της μαρτυρούσε ότι το μέλλον της θα είναι στενά συνδεδεμένο με την ποίηση. Η μητέρα της όμως, Anne Isabelle Milbanke, ήταν αποφασισμένη να αποτρέψει την κόρη της από το να γίνει ποιήτρια.
Στα 17 της η Άντα γνωρίζει τη Μαίρη Σόμερβιλ, εξέχουσα μαθηματικό, η οποία την ενθάρρυνε να συνεχίσει τις σπουδές της στα μαθηματικά.Μέσω αυτής γνώρισε τον Charles Babbage, καθηγητή μαθηματικών στο Cambridge, και άκουσε τις ιδέες του για μια νέα υπολογιστική μηχανή, την Aναλυτική Mηχανή, τις οποίες όχι μόνο κατάλαβε αλλά μπόρεσε να εκφράσει καλύτερα από τον ίδιο. Εκτός από τις προβλέψεις της ότι μια παρόμοια μηχανή στο εγγύς μέλλον θα μπορεί όχι μόνο να επιλύει μαθηματικά προβλήματα, αλλά και να συνθέτει πολύπλοκη μουσική και να παράγει γραφικά, η αναφορά της σ’αυτήν περιλαμβάνει ένα “σχέδιο” σχετικά με το πώς η Αναλυτική Μηχανή θα μπορούσε να υπολογίζει αριθμούς Μπερνούλι. Αυτό ακριβώς το “σχέδιο” θεωρείται από τους ιστορικούς(?) το πρώτο πρόγραμμα υπολογιστή.
Η Άντα πέθανε από καρκίνο της μήτρας σε ηλικία 36 χρόνων.Η συνεισφορά της αναγνωρίστηκε όταν το 1980 το Υπουργείο Αμύνης των ΗΠΑ παρουσίασε μια γλώσσα προγραμματισμού, την οποία και ονόμασε Ada προς τιμή της.
Μπαίνω μέσα σήμερα, αμάν 5000 επισκέπτες! Συνειρμικά το μυαλό πάει στην 21η του περσινού Σεπτέμβρη! Ένας χρονος πριν! Ένας χρόνος ακριβώς από το πρώτο άρθρο. Συν το τσουβάλι εμπειριών ενός χρόνου. Είναι βαρύ αν συνυπολογίσεις τις μεγάλες αλλαγές. Χμμ τσουβάλι; Όχι, όχι. Μ’αρέσει καλύτερα να το παρομοιάσω με συλλογή φωτογραφιών. Ναι, έτσι μάλιστα.
“Η ζωή είναι ένα άλμπουμ με ατέλειωτες σελίδες. Κάθε εμπειρία και μια φωτογραφία. Σύλλεξε όσες περισσότερες μπορείς, είτε φωτεινές είτε γκρίζες. Άλλες τραβήχτηκαν γρήγορα σ’ένα τρεμόπαιγμα του χεριού και άλλες με σκοπό ένα κάδρο. Κράτησέ τις όλες και τότε θα λέγεσαι πλούσιος τυχερός συλλέκτης.”
Κατά καιρούς ακούω παράπονα.Και δεν γράφεις,και άδικα το έφτιαξες το blog,και ότι θυμάσαι χαίρεσαι,και πλέον γράφεις ρηχά,και,και,και.Ε, λοιπόν έχω την κατάλληλη δικαιολογία. Δεν μπορώ να γράψω “βαθιά” κατευθείαν από τα πλήκτρα των λατρεμένων υπολογιστών μου. Μου είναι αδύνατον.Απ’την άλλη βέβαια λες ,τι στο καλό(;), αν μπορούσε να γράψει θα έγραφε υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.Ε, εγώ δεν μπορώ.Πρέπει να νιώσω την τριβή του μολυβιού με το χαρτί.Να το δω να φθείρεται δημιουργικά για να γυρίζει ο μοχλός του εγκεφάλου μου και να θέτει σε κίνηση τα γρανάζια εκείνα που παράγουν τις “ουσιώδεις” προτάσεις.Θέλω να βλέπω το μολύβι να πεθαίνει στα χέρια μου χαρίζοντας τη ζωή του στον λόγο μου.Μ’αρέσει ο ήχος του και το άρωμά του.Η υφή του είναι απολαυστική. Αυτή λοιπόν είναι η δυνατή δικαιολογία μου.
Πέρα από αυτή έχω και μερικές πιο αδύναμες. Ανοιχτό pc σημαίνει εκατό παράθυρα ανοιχτά. Συνομιλίες,μουσικές,προγράμματα, facebook…βάλε κ κανένα σφάλμα που πετάει.Ε, άντε να γράψεις μετά.Ναι,ναι φτηνές είναι αυτές αλλά ισχύουν.
Θα σου πω και ένα μυστικό.Κωλύομαι λίγο στο τι θα γράψω εδώ πέρα. Μόνο η φωτογραφία μου λείπει από το blog.’Ολοι ξέρουν ποιό είναι το προφιλ μου και το ανφάς μου.Αλλά που ξέρεις…μπορεί κάπου στο χαώδες διαδίκτυο να κατοικώ και σε ένα άλλο blog που ούτε εγώ καλά καλά δεν με αναγνωρίζω.Αν πέσεις πάνω του θα με καταλάβεις από τον γραφικό χαρακτήρα
Την εκδοχή να μην μπορώ να γράψω φοβάμαι να την αναφέρω.
Όποιος πίνει (λίγο παραπάνω)…σκοντάφτει! Γι’αυτό κ ‘γω έπρεπε να φάω σούπα σήμερα γιατί το στομάχι μου έχει διάφορες ικανότητες τελικά! Και επειδή πρέπει να κάνω κάτι μέχρι να αναβράσει το νερό είπα να γράψω τη σούπερ συνταγή!
Συνταγή : Η Σούπα του Μπεκρή (εναλλακτική: Μπεκρή Σούπα)
Συστατικά : Νερό, λάδι, αλάτι, λεμόνι. ( Και πολλά σου είναι για την κατάστασή σου!)
Εκτέλεση : Παίρνεις την κατσαρόλα,βάζεις νερό λίγο πιο πάνω από τη μέση, λέει η μαμά. Συν μια κουταλιά της σούπας λάδι. Περιμένεις να βράσει. Όσο περιμένεις γράφεις κ ένα άρθρο. Έβρασε;; Ρίχνεις ένα ποτήρι κρασιού (ακόμα κ εδώ με κυνηγάει) από την σούπα της επιλογής σου.(We love εκείνο που έλεγε η γιαγιά κουρκουσέ!…and star soup! )Ανακατεύεις που και που γιατί μόλις διαπίστωσα ότι μου κόλλησε! E, αφού έβρασε ρίχνεις το αλάτι και το λεμόνι. Tip : Βάλε μπόλικο λεμόνι! Δυναμώνει το ανοσοποιητικό σύστημα και αποτελεί καλή αντιοξειδωτική ουσία. Ότι πρέπει δηλαδή για το”οξύ” που κατέβασες χτες.
Αυτά! Α! Θα ‘θελα να βάλω κ σέλινο ή μαϊντανό αλλά, πρώτον δεν ξέρω ποιο από τα 2 πρέπει να βάλω κ δεύτερον έχω ένα πρόβλημα στο να τα ξεχωρίζω εικονικά! No comments for this!
Hey, γειά σε ‘σένα!
Αρχικά, για να μην παρεξηγηθούμε, ο τίτλος είναι άσχετος! Απλά δεν είχα τι να βάλω κ έβαλα το τραγούδι που ακούω τώρα (It’s Maro Markellou – Ναι, θα μπορούσα να βάλω συνδέσμους, να κοτσάρω και μια εικόνα για promotion αλλά δεν θα το κάνω.Θα πω ευχαριστώ όμως κ φτάνει νομίζω.) Δεύτερον, πόσο “καθυστερημένο” θα βγει το άρθρο δεν ξέρω. Τρίτον, αρχίζω να γράφω.Πφφ άλλαξε το τραγούδι.”Δεν με πείθεις”…Όσα μου έρχονται στο μυαλό με τον τίτλο δεν θα τα γράψω. Είπαμε θα γράψω ότι να ‘ναι.Ούτε παραγράφους θα φτιάξω. Όλα, έτσι μαζί. Αχταρμάς. Και ξέρεις γιατί. Γιατί αυτό θέλω. Εξεταστική. Αρχίζει. Γιατί πάντα να είναι πρόβλημα κ μαζί της να προκαλούνται κ άλλα προβλήματα; -Πόσο μισεί τη σχολή θα πεις- Όχι δεν είναι αυτό. 12 κ ακόμα δεν άρχισα να διαβάζω. Χτες, με ρώτησε ο τοίχος, εκείνος κάτω από την προσωπογραφία της καλλιτέχνιδος 14ης Φεβρουαρίου, γιατί θέλω καθαρά συναισθήματα. Τον κοίταζα. Ήθελα να το αποστομώσω. Να γίνει άσπρος από την απάντηση μου. Δεν του απάντησα τελικά. Απλά του έστειλα μια εικόνα νοερά κ ας καταλάβαινε ότι ήθελε. Να κολυμπάς σε καθαρό νερό.Απόλαυση.Γι’ αυτό! Και γύρισα πλευρό. Τώρα,αυτή τη στιγμή, κάτι με πιέζει σε εκείνο το δεξί ημισφαίριο που έχει όλα τα προβλήματα. Είναι μυτερό κ λέει “τί γράφω γμτ;;”…Σκασίλα μου.Μπορεί να περάσει ο Σεπτέμβρης τουλάχιστον;Εεε φτάσε 19 γμτ. Κ ποιός είπε ότι θέλω να πλύνω το χαλί;;Μισό..sms.Άσε δεν απαντάω.Το πρόγραμμα αιωρείται στην ατμόσφαιρα αλλά δεν λέει να μπει στον εγκέφαλό μου. 6 κεφάλαια για σήμερα.Ναι, καλά.Πού είναι το γάλα μου;Λαλαλα. Πφφ μπερδεύτηκα. Κ καλά έγραφα για να ξεμπερδευτώ. Απαπα τί όνειρο ήταν κ αυτό.Τώρα το θυμήθηκα.Α! Εσύ είδες τα 2 φεγγάρια παραπροχτές; Άσε ρε! Φέρε το εβαπορέ να κολυμπήσω.Μάλλον πρέπει να έχει ανεβεί κ η μυωπία.Τί καλά, πάλι δεν θα βλέπω διάφορα.Θα βάλω σκούπα τελικά.Ακούς τη φασαρία; Δες την καλύτερα. Η εικόνα είναι γεμάτη φασαρία.Καλά ε, βλέπω κ τον ήχο τώρα.Μ’αρέσει, το κρατάω αυτό.Τόση ώρα που γράφω, στο άλλο-το αριστερό ημισφαίρο- πλανιέται η σκέψη για το τι θα νομίσουν αυτοί που θα το διαβάσουν.Αλλά από την άλλη αυτός δεν είναι κ ο λόγος που γράφω;Χαχα θέλω κ να το διαβάσουν κιόλας.Αμάν το τραγούδι λέει “Σώπα,στο ‘πα”. Εντάξει ντε. Έτσι ρε, πάρε ένα κοφτό τέλος για να μάθεις. Πόσο απότομη μπορεί να έχω γίνει;;
Γειά (ξερό)
Η Αυγούστα Άντα Κίνγκ, Κόμησσα του Λόβλεϊς γεννήθηκε, στο Λονδίνο στις 10 Δεκεμβρίου 1815, ως μοναδικό νόμιμο τέκνο του Λόρδου Βύρωνα.Το πατρώνυμο της μαρτυρούσε ότι το μέλλον της θα είναι στενά συνδεδεμένο με την ποίηση. Η μητέρα της όμως, Anne Isabelle Milbanke, ήταν αποφασισμένη να αποτρέψει την κόρη της από το να γίνει ποιήτρια.
Όποιος πίνει (λίγο παραπάνω)…σκοντάφτει! Γι’αυτό κ ‘γω έπρεπε να φάω σούπα σήμερα γιατί το στομάχι μου έχει διάφορες ικανότητες τελικά! Και επειδή πρέπει να κάνω κάτι μέχρι να αναβράσει το νερό είπα να γράψω τη σούπερ συνταγή!